بخوانيد نجواي من را بلند

به صحرا به دشت و به كوه و كمند

 بخوانيد اين ناله هاي مرا

فغانها ورنج  و نواي مرا

صدايم گرفته است ياري كنيد

بحالم بخوانيد و زاري كنيد

دلم سخت تنها وياري كجاست؟

 درون دل من فغاني به پاست

 خدايا كجا رفته اند همدمان؟

تمام وجودم به برزخ روان

 خدايا تو از قلب من اگهي

كجا رفته است آن همه همرهي

 تمام وجودم ز هق هق پر است

 از اين دون نامرد دنيا پرست

 از اين مردمان به ظاهر رفيق

 ودشمن دوست نماي شفيق

  از انان كه در پيش تو عاشقند

 وبي تو همان عشق را فارغند

 از انان كه عشق را بهانه كنند

كه تا جيبها را خزانه كنند

 از اين مردم پست پر ادعا

 كه بر قلب عاشق ندادند بها

 سزاشان خداوند منان دهد

كه تا قصه از قلب هامان رهد